ویرجینیا وولف بعد از نوشتن همهی رمانهایش آنها را به لئونارد -همسرش- میدهد. و بعد در وضعیتی اضطرابآلود منتظر واکنش او میماند. نمیدانم هیچکدام از نویسندههای مرد هم چنین عادتی داشتهاند؟ کسی که بتواند جایگاه «اولین خواننده» را پیش نویسنده کسب کند. ولی ویرجینیا بهشدت به نظر همسرش متکی است. چون آن را دقیق، منطقی و منصفانه میداند در حالیکه خودش نامطمئن است و همیشه به قدرت کتابی که نوشته شک دارد. Dearest, I feel certain I am going mad again. I feel we can’t go through another of those terrible times. And I shan’t recover this time. I begin to hear voices, and I can’t concentrate. So I am doing what seems the best thing to do. You hav

*لینک IMDb (+)

یکی ازم پرسیده که نظرم دربارهی ازدواج چیست؟ اول خیلی خندیدم و بعد فکر کردم ازدواج مثل شعر است. و آنطور که در ترانهی نامجو آمده؛ «کلیگویی آفت شعر است، حرف مُفت آفت ذهن» نه میشود کلیگویی کرد و نه حرف مُفت زد. هرجور که خودتان هستید، ازدواجتان هم همانجور است. نه اینکه مرد/ زن زندگیتان نقشی این وسط نداشته باشد ولی همان نصفهای که مال شماست، شکل و شمایلی شبیه خودتان دارد. من هیچوقت به کسی نمیگویم ازدواج کن، به کسی هم نمیگویم ازدواج نکن. این چیزی نیست که اصلاً دربارهاش حرف بزنم و یا بنویسم. نمیدانم چرا شما همچین سوالی پرسیدهاید! اگر